Лукашэнка адчувае сябе нікчэмным
- 9.01.2026, 18:55
Дыктатар нават чай п’е з асцярогай.
Палітычны аналітык інфармацыйнага агенцтва «Позірк» Аляксандр Класкоўскі у каментары «Філіну» — пра страхі Лукашэнкі і лёсы дыктатараў.
— Те, што адбываецца ў Венесуэле і Іране, у першую чаргу адбіваецца на псіхалагічным стане Лукашэнкі, — разважае Аляксандр Класкоўскі, адказваючы на пытанне «Філіна». — Нібыта прамой пагрозы для яго няма, але калі прааналізаваць яго выказванні наконт калег-дыктатараў, якія дрэнна скончылі, то разумееш, што ў яго прысутнічае экзістэнцыяльны страх.
Паводле слоў кіраўніка, і Мілошавіч, і Саддам Хусейн, і Кадафі, і Асад — усе былі добрыя мужыкі, але з імі абышліся па-варварску. Вядома, Лукашэнка і на сябе гэта прымярае.
Ня выпадкова ён прытуліў зрынутага кіргізскага прэзідэнта Бакіева. Пры тым, што Лукашэнку наогул цяжка западозрыць у эмпатыі, але ў дачыненні да братоў-аўтакратаў, як выявілася, ён здольны яе праяўляць.
І венесуэльскі пасол увосень да яго двойчы прыязджаў. Падобна, Мадура зандаваў глебу наконт запаснога аэрадрома, і, відавочна, Лукашэнка быў гатовы яго прыняць.
— А сам куды пабяжыць, калі давядзецца: у Расію?
— Як мне здаецца, у яго ўнутранае перакананне, што трэба змагацца да апошняга, з аўтаматам без магазіна ў руках.
Думаю, у гэтым сэнсе падзеі ў Іране яго таксама трывожаць, нагадваюць падзеі пяцігадовай даўніны. Зноў жа, Трамп падтрымлівае пратэстоўцаў. А ў Лукашэнкі ёсць тэорыя, што ў 2020 годзе менавіта амерыканцы спрабавалі яго зрынуць, але ў іх не атрымалася.
То-бок ён лічыць, што і ў Іране за пратэстоўцамі стаяць заходнія імперыялісты…
— Але свет стаў мала прадказальным, а што будзе з мараллю Трампа, якой ён кіруецца, увогуле невядома. Раптам і Лукашэнка падвернецца.
— На мой погляд, Трампу гэта не трэба. У Беларусі няма нафты і наогул нічога. Да таго ж Лукашэнка прыкрывае ядзерны шчыт Расіі.
Але ўсё роўна ён праецуе на сябе розныя сітуацыі. Напярэдадні ў сваім выступленні пры ўручэнні прэмій Лукашэнка спачатку сказаў, што «венесуэльскі сцэнар у Беларусі немагчымы», а потым прагаварыўся, што летась на Саўбезе адпрацоўвалі варыянт на выпадак, калі раптам не стане прэзідэнта: «Мы як у ваду глядзелі».
Гэта цалкам у стылі кіраўніка: спачатку адмаўляць, а потым прызнацца, што насамрэч ён дапускае такі сцэнар і думае пра гэта.
Толькі, хутчэй, Лукашэнка ўяўляе сабе не амерыканскі спецназ, а расійскі спецназ ГРУ. Вядома, яны з Пуціным адзін аднаму не давяраюць, проста цяпер абставіны зблізілі іх настолькі, што адносіны выглядаюць амаль ідылічна.
Аднак і Пуцін разумее, што Лукашэнка — пражжоны плут і можа яго кінуць, і Лукашэнка ведае, што Пуцін — гэта каварны КДБіст, і з ім таксама трэба трымаць вуха вастрэй.
Іншая справа, што пакуль Пуціну няма сэнсу прыбіраць Лукашэнку, але хто ведае, як могуць склацца абставіны. Пагрозу з расійскага боку Лукашэнка, безумоўна, пралічвае, тым больш што разумее, колькі ў ягоным асяроддзі, асабліва сярод сілавікоў, людзей з прарасійскімі мазгамі, якія ў крытычнай сітуацыі здадуць яго як шклотару.
І пра норавы расійскіх спецслужбаў яму ўсё вядома. Яны могуць проста купляць агентаў. А беларускія чыноўнікі, наменклатура, па маскоўскіх мерках — жабракі, іх можна купіць за тры капейкі.
Ня дзіва, што Лукашэнка ў гэтай сваёй прамове загаварыў пра здраду, пра падступніцтва ў асяроддзі Мадуры, таму і «нам трэба быць асцярожнымі».
— Вы не адзіны, хто лічыць, што калі Лукашэнку і варта асцерагацца нечага падобнага, дык толькі з боку Расіі. І яны не заўсёды нават ідуць на падкуп, часам гэта можа быць нейкая «табакерка» або «Навічок».
— Безумоўна, Лукашэнка ўсё ведае пра тое, як яны могуць атручваць людзей, таму, думаю, п’е асцярожна. І пра лёс Сталіна яму вядома: ёсць версія, што яму наўмысна не аказалі дапамогі, калі той паміраў.
Вядома, Лукашэнку ўсе гэтыя думкі тырзаюць. Тым больш што наменклатура ў Беларусі не толькі бедная. Столькі гадоў усім гэтым людзям пагражалі кайданкі.
Яны запалоханыя, яны не могуць нармальна ні за мяжу з’ехаць, ні капітал пакласці ў заходнія банкі, ні дзяцей адправіць вучыцца. Ім няўтульна жыць за жалезнай заслонай, то бок незадаволенасць усё адно даспявае ўнутры.
Цалкам зразумела, што кіраванне Лукашэнкі іх дастала, і калі прадставіцца магчымасць і ім прапануюць на выгадных умовах яго здаць, думаю, некаторыя пагодзяцца.
— З’яўляюцца відэа, як у Іране пратэстоўцы распраўляюцца з сілавікамі. І гэтыя кадры павучальныя не толькі для беларускага кіраўніка.
— Думаю, што 2020 год навучыў абедзве бакі. Лукашэнка разумее і баіцца, што калі складуцца ўмовы для новага палітычнага выбуху, яго праціўнікі будуць дзейнічаць інакш, могуць выйсці ўжо без кветачак. І некаторыя з іх увогуле гэтага ўжо не хаваюць.
Тут яшчэ і Трамп пагрозіў. А што, калі ў Беларусі народ зноў падымецца, і той таксама скажа «толькі кранi»?
Зразумела, што ў Іране ў Трампа свае інтарэсы, у Беларусі такіх няма. Але амерыканскі прэзідэнт не любіць незгаворлівых. А калі Лукашэнка пачне юліць і, напрыклад, не стрымае свайго слова наконт вызвалення тысячы палітвязняў?
Ці ён прагаварыўся, што прапанаваў амерыканцам купіць былы гуцэрыеўскі калійны актыў «Недры Нежын» за 3 млрд долараў, а Трамп яму скажа: «Давай за мільярд», той ўпрэцца — вось ужо і канфлікт. То-бок у яго падстаў для трывог цяпер дастаткова.
— У цэлым можна сказаць, што год пачаўся кепска для шэрагу дыктатараў. Ці было гэта нечым абумоўлена?
— Разумееце, з аднаго боку, Лукашэнка і сам такі драпежнік. Для яго няма маралі, калі ён душыць сваіх праціўнікаў. Але ў сусветным маштабе ён драбны драпежнік, яго агрэсія скіраваная на свой народ.
А тут мы бачым, што на арэну выходзяць імперыялісты — Пуцін і Трамп. У атачэнні гэтых «вялікіх драпежнікаў», думаю, Лукашэнка адчувае сябе «зайчыкам». Па гэтай прычыне яму, вядома, няўтульна.