«Такая праца — ездзіць па прыгожых мясцінах, смачна есці і здымаць»
- 31.01.2026, 12:53
Беларусы расказалі, як 15 гадоў качуюць па Азіі і Еўропе.
Свой лад жыцця Дзмітрый называе качавым. З жонкай Анастасіяй яны правялі ў эміграцыі амаль 15 гадоў, падарожнічаючы па Азіі і Еўропе. За гэты час у іх нарадзіліся двайняты, але іх вандроўкам гэта не перашкодзіла.
Цяпер сям'я асела ў Польшчы, але, магчыма, і гэта не назаўсёды. MOST даведаўся ў Дзмітрыя, што такое кожны раз страчваць сяброў, якіх толькі набыў, і што значыць вазіць свой дом з сабой.
«Былі маладымі і адчайнымі»
Дзмітрый і Анастасія з'ехалі з Беларусі ў 2013 годзе — білет у Тайланд куплялі ў адзін канец. Беларус успамінае, што тады яны былі «маладымі і адчайнымі».
— Паралельна я пачаў ствараць аўдыё — прадаваў яго на спецыялізаваных стоках і выйшаў на даход, супастаўны з заробкам у дзяржаўным сектары. А пасля мы з жонкай зайшлі на відэастокі — нам пашанцавала, мы своечасова ўвайшлі ў патрэбную сферу, — распавядае Дзмітрый.
За наступныя чатыры гады сям'я аб'ездзіла ўсю Паўднёва-Усходнюю Азію, працяглы час жыла ў Бангкоку. Па словах Дзмітрыя, гэта быў адзін з самых яркіх перыядаў іх жыцця.
— Каталіся, падарожнічалі. Такая ў нас была праца — ездзіць па прыгожых мясцінах, смачна есці ў рэстаранах і здымаць класную карцінку, якую потым можна прадаць.
«Нам казалі, што мы вар'яты»
Дзмітрый чуў ад знаёмых, што праз тры-чатыры гады жыцця ў Азіі ружовыя акуляры спадаюць, з'яўляюцца стома і жаданне змяніць рэгіён. Падобнае здарылася і з яго сям'ёй, таму яны з жонкай вырашылі на кароткі час вярнуцца ў Беларусь, каб правесці час з роднымі. А потым — пажыць у Еўропе або Амерыцы.
Ужо ў Беларусі даведаліся, што Анастасія цяжарная двойняй.
— Гэта цалкам перавярнула наша жыццё, — кажа Дзмітрый.
Тым не менш будучыя бацькі працягнулі падарожжы: аб'ездзілі Германію, Чэхію, Італію і краіны Балтыі. Дзмітрый успамінае, што дадому яны вярнуліся за тры месяцы да родаў.
— Жонка сядзела на пярэднім сядзенні машыны — яе жывот даставаў да [прыборнай] панэлі. Нам казалі, што мы вар'яты. Але ўсё прайшло добра.
«Збіраліся на Балі на зімоўку і затрымаліся там на чатыры гады»
Праз тры месяцы пасля нараджэння двайнят сям'я перабралася ў Польшчу. Краіну выбралі таму, што Дзмітрыю было лёгка там легалізавацца: у мужчыны была Карта паляка.
— Мы пераехалі ў Польшчу ў 2019 годзе. Шчыра кажучы, у той момант нам было не да параўнання краін, дзе лепш, а дзе горш. Калі ў цябе на руках нованароджаная двойня, жыццё нібы катком укочваецца ў руіны. Ты становішся абслуговым персаналам. Эмоцыі былі звязаныя толькі з бацькоўствам — гэта ж наш першы досвед.
Нараджэнне дзяцей унесла карэктывы і ў працу Дзмітрыя. Цяпер відэа для стокаў здымалі не ў падарожжах, а не выходзячы з дому. Беларус упэўнены, што прыгожую карцінку можна зрабіць дзе заўгодна, для гэтага зусім не абавязкова кудысьці выбірацца. З афармленнем аб'ектаў для здымак дапамагала жонка.
Аднак неўзабаве ў Польшчы здарыўся працяглы каранцін з-за каранавіруса — гэта гняло сям'ю.
— Думалі, што асселімся ў Польшчы, — планаў качаваць не было. Але падчас лакдаўну было невыносна складана. І тут нашы сябры напісалі нам, што перабраліся на Балі, дзе танныя візы, няма лакдаўну і цэны на ўсё ўдвая ніжэй: людзі ж не едуць. Мы сабраліся туды на зімоўку, а ў выніку затрымаліся на чатыры гады, — успамінае Дзмітрый.
«Для іх белы чалавек — мяшок з грашыма»
Сям'я прыйшла да высновы, што жыць з маленькімі дзецьмі на Балі ў разы прасцей, чым у Польшчы. Гэта стала адной з галоўных прычын, чаму беларусы затрымаліся там на такі працяглы тэрмін.
— Там ёсць пэўны флер расслабленасці, лёгкіх адносінаў да жыцця. У нашых шыротах — у Беларусі і Польшчы — суровыя зімы, пераносіш цяжкасці побыту. У Азіі стаўленне да жыцця і смерці больш лёгкае. Ты гэтым пранікаешся, а дзякуючы сонцу выпрацоўваецца больш серотоніну.
Але праз чатыры гады, як і ўпершыню, прыйшло расчараванне. У сужэнцаў з'явілася адчуванне, што ў Азіі яны ніколі не стануць сваімі — праз культурныя адрозненні.
— Там каставая сістэма, іншая ментальнасць. Для іх белы чалавек — гэта заўсёды мяшок з грашыма, нават калі гэта не так, — кажа Дзмітрый.
«Наш дом мы возім з сабой»
Вырашылі вяртацца ў Польшчу — у гэтай краіне сям'я знаходзіцца і цяпер. Мужчына дадае, што дзеці часам пытаюцца ў яго, чаму яны не вяртаюцца дадому. У сям'і прынята адкрыта гаварыць на гэтую тэму.
— Сітуацыя складаная — і ў нашых галовах, і ў сэрцах. Мы з жонкай не прывыклі дзяліць людзей па нацыянальнасцях — лічым гэта некарэктным. Таму дзецям кажам, што нарадзіліся яны ў Беларусі, але цяпер іх дом тут, у Польшчы. Я вучу дзяцей, што дом там, дзе мы, наша сям'я і блізкія людзі. І наш дом мы возім з сабой — так склалася.
У сям'і гавораць па-руску. Але Дзмітрый адзначае, што ў дзіцячым садку дзеці авалодалі польскай на вельмі высокім узроўні — часам нават выпраўляюць бацькоў, калі тыя робяць памылкі.
«Жывеш з аглядкай, што з'едзеш»
Дзмітрый прызнае, што ў качавым ладзе жыцця ёсць і свае мінусы. Адзін з галоўных — выдаткі на арэнду. Пры пастаянных пераездах купляць уласную кватэру не мэтазгодна, таму даводзіцца здымаць жыллё.
— Ты жывеш з аглядкай, што кудысьці з'едзеш. Гэта пастаянныя разрывы сувязяў з сябрамі, якіх ты толькі знайшоў. А яшчэ стамляешся. Ёсць розніца: качаваць, калі табе 30, і калі табе 40 гадоў. Але з другога боку, качэўніцтва вельмі пашырае твой погляд на свет, матывуе зарабляць.
«Ужо паглядаю ў бок Балі або Партугаліі»
Праз паўгода дзеці Дзмітрыя пойдуць у школу. Мужчына мяркуе, што гэта дадасць абмежаванняў у перамяшчэнні сям'і. Пакуль сваю найбліжэйшую будучыню беларусы бачаць у Польшчы, але думкі пра пераезд усё роўна застаюцца.
— Мы адчуваем цягу да качэўніцтва — раз на месяц агучваем гэтыя ідэі на сямейнай радзе. Пакуль не ведаю, да чаго гэта прывядзе, але ўжо паглядаю ў бок Балі або Партугаліі. Мы прывыклі давяраць унутраным адчуванням. Як толькі з'явіцца бясспрэчная патрэба, сядзем і паедзем, — кажа Дзмітрый.