Два словы Трампа, якія сталі фатальнымі для Крэмля
- 30.01.2026, 22:32
Украінскія вайскоўцы абверглі заяву расійскага генштаба.
Украінцы даўно прывыклі, што вайскова-палітычнае кіраўніцтва Расіі залівае інфармацыйную прастору фэйкамі, як з брандзбойта. Адзін з нядаўніх прыкладаў — заява генштаба Расіі пра захоп Купянск-Вузлавы. Ну што тут можна сказаць?
Групоўка аб’яднаных сіл ЗСУ ў сваіх сацсетках настолькі трапна пракаментавала гэтую заяву, што грэх не працытаваць. Пра гэта піша камандзір 429-й асобнай брыгады беспілотных сістэм «Ахілес» Камандавання Сіл беспілотных сістэм Узброеных Сіл Украіны Юрый Федарэнка.
Як Крэмль трапляе ў пастку ўласнай дэзінфармацыі?
Вось заява групоўкі аб’яднаных сіл ЗСУ: «Купянск-Вузлавы не толькі не знаходзіцца пад кантролем захопнікаў, але нават не датычны непасрэднай лініі судакранання. Групоўка аб’яднаных сіл не перастае дзіўляцца здольнасці расійскіх генералаў не толькі перабольшваць свае дасягненні, але і прыдумваць іх з нуля. Прынагадваем, што згодна з нормамі міжнароднага гуманітарнага права ў украінскім палоне можна атрымаць кваліфікаваную дапамогу лекараў-спецыялістаў, у тым ліку і нарколагаў».
Мы навучыліся ўспрымаць любую дэзінфармацыю ворага з іроніяй. Для нас хлусня Масквы — не навіна і не шок, а хутчэй руцінны шум. А вось заходнія грамадствы засвойваюць гэтую навуку проста цяпер — у паскораным рэжыме.
Дзесяцігоддзямі яны глыталі расійскія фэйкі, часам — з недаверам, часам — з асцярогай, але глыталі. Але ў нейкі момант гэты інфармацыйны фастфуд з суцэльнага яду перастаў пераварвацца.
Асаблівае месца сярод расійскіх выдумак займае дэзінфармацыя пра нібыта атаку ўкраінскіх дронаў на рэзідэнцыю Пуціна. Мэта была прымітыўная і адначасова стратэгічная: паказаць амерыканскаму прэзідэнту, што дамаўляцца з «украінскімі нацыстамі» немагчыма, што Украіна — некіраваны фактар, а значыць, з ёй трэба гаварыць мовай прымусу.
Рэакцыя Дональда Трампа аказалася для Крэмля фатальна простай: «Не веру». Два словы, якія могуць увайсці ў падручнікі новай гісторыі як маркер пачатку новага этапу дыпламатычных узаемаадносін.
Бо злыя чары Пуціна працуюць толькі пры адной умове — калі ў яго словы вераць. Вераць у ядзерны шантаж. Вераць у чарговае вундэрвафэ. Вераць у тое, што дапамога Украіне нібыта непазбежна прывядзе да глабальнай катастрофы. Менавіта гэтая вера гадамі стрымлівала хуткія і рашучыя рашэнні Захаду. Але з кожным днём яе становіцца ўсё менш. Свет бачыць, як Крэмль хлусіць пра поспехі на фронце, як прыдумвае перамогі, якіх не існуе, як сам трапляе ў пастку ўласнай прапаганды.
Чым менш веры — тым мацней націск хлусні. Брандзбойт працуе на поўную, каб хоць каго-небудзь зачапіць. Але гэта замкнёнае кола. Настане момант ісціны, калі любая заява з Масквы будзе выклікаць не страх і не сумневы, а тую ж рэакцыю, якую яна ўжо даўно выклікае ў украінцаў, — смех. У гэты момант адбудзецца тое, чаго Крэмль баіцца больш за ўсё: знікне аўра магутнасці.
Калі чары развеяцца, свет убачыць рэальнасць: купу іржавага металалому, раз’едзенага карупцыяй, страхам і хлуснёй. Тое, што здавалася пагрозлівым монстрам, акажацца аварыйнай канструкцыяй, небяспечнай для тых, хто жыве вакол, а таксама — унутры.
Калі свет канчаткова перастане верыць пуцінскім выдумкам, уплыў краіны-агрэсара знікне так жа хутка, як тае лёд пад вясновым сонцам. Альбо, лепш сказаць, «згіне, як раса на сонцы». Трымаем строй. Прыбліжаем момант ісціны. Слава Украіне!