Палітолаг: Трамп пагуляецца з «Радай міру» і выкіне яе
- 21.01.2026, 17:59
Прэзідэнт ЗША дзейнічае хаатычна.
Большасць краін Еўрапейскага саюза адхіліла запрашэнне прэзідэнта ЗША Дональда Трампа увайсці ў яго «Раду міру», куды запрошаныя каля 60 краін.
Навошта Трампу спатрэбілася альтэрнатыва ААН? Пра гэта сайт Charter97.org пагаварыў з украінскім палітолагам, прафесарам Кіеўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Тараса Шаўчэнкі Пятром Алешчуком
— Трамп — не самы сістэмны палітык у свеце. Не думаю, што ў яго цяпер ёсць нейкая канкрэтная мэта. Мэтаў, хутчэй, некалькі, і ён, думаю, дзейнічае хаатычна. Тым не менш паспрабую вылучыць некаторыя з іх.
Па-першае, Трамп і яго асяроддзе неаднаразова падкрэслівалі, што сусветны парадак іх не задавальняе, ён няправільны, роля Злучаных Штатаў — няправільная, роля прэзідэнта Злучаных Штатаў — няправільная. Яны ўсё змяняюць, усё робяць правільным.
Відавочна, што Трамп стварае нейкую «правільную», з яго пункту гледжання, ААН на чале з сабой, прычым на чале з сабой пажыццёва. З аднаго боку, ён рэалізуе пэўныя мэты, звязаныя з пераўтварэннем свету так, як лічыць патрэбным, з другога боку — не забывае пра ўласнае чэсцалюбства.
У чым галоўная праблема ААН? Яе ўзначальвае не Трамп. А ў чым галоўная перавага «Рады міру» Трампа — яе ўзначальвае Трамп.
Гэта першы момант. Другі момант: думаю, што пасля ўдалай спецаперацыі па захопе Нікаласа Мадуры у Трампа пачалося сапраўднае галавакружэнне ад поспехаў. Ён адразу ж кінуўся далучаць Грэнландыю, выстаўляць усім разнастайныя ультыматумы. Ён, відавочна, лічыць, што цяпер найлепшы час, каб раз і назаўсёды замацаваць патрэбны яму парадак, менавіта цяпер аптымальная магчымасць развіваць поспех.
Дарэчы, ёсць адзін нюанс, які, напэўна, не з’яўляецца асноўным або вельмі значным, але я не магу пра яго не згадаць.
Адзін з першых, хто атрымаў запрашэнне ў «Раду міру», — прэм’ер Венгрыі Віктар Орбан. Орбан — галоўны саюзнік Трампа ў Еўропе, дэструктыўная сіла супраць Еўрапейскага саюза, якая падрывае яго знутры, што асабліва каштоўна ў кантэксце апошніх нападак Трампа на ЕС. Забаўны момант: апошнім часам проста паломніцтва разнастайных правых і ультраправых сусветных палітыкаў у падтрымку Орбана. Яны запісвалі адпаведныя звароты: ад Хав’ера Мілея і Марын Ле Пен, заканчваючы Біньямінам Нетаньяху. Па сутнасці, уся гэтая, скажам так, тусоўка, якую Трамп аб’ядноўвае ў «Радзе міру», невыпадковая.
Усе разумеюць, што на найбліжэйшыя выбары Орбан ідзе з не найлепшымі пазіцыямі, напэўна, упершыню за 16 гадоў. Упершыню за 16 гадоў пераабранне Орбана на пасаду прэм’ер-міністра не выглядае відавочным.
Мы памятаем, што раней, зноў жа, Будапешт прапаноўваўся месцам сустрэчы Пуціна і Трампа. Не ўпускаецца магчымасць неяк паказаць знешнепалітычную значнасць Орбана. Паказаць, маўляў, глядзіце, Орбан — лідар, якога паважае Трамп, якога ён усюды ўключае. То бок, хочаце сябраваць з Трампам, выбірайце Орбана. Гэта свайго кшталту паліттэхналогія для Орбана.
Вядома, гэта не галоўная мэта, але як дадатковая — чаму б і не? У Орбана выбары на носе, яму б гэта, мякка кажучы, не перашкодзіла. А без Орбана Трампу, усё ж такі, будзе некалькі складаней рэалізоўваць свае планы ў Еўропе.
Адзначу, што ў Трампа ёсць такая тэндэнцыя: ён хутка захапляецца, хутка загараецца і хутка перагарае.
Не выключана, што праз пару месяцаў ён пагуляецца з «Радай міру» і выкіне яе.