«Калі ўзлятае F-16, ён дакладна адпрацуе мінімум 6–7 мэтаў»
- 17.01.2026, 13:58
Інтэрв’ю ўкраінскага лётчыка-знішчальніка.
Праект «Данбас Рэаліі» украінскай службы «Радыё Свабода» пагаварыў з украінскім вайсковым лётчыкам, які лётае на знішчальніку МіГ-29 (яго імя не называецца з меркаванняў бяспекі).
«Сустрэкаць калоны – гэта не справа знішчальнікаў. Але ў нас былі людзі, якія смела на гэта ішлі»
– Якімі для вас былі першыя дні вайны?
– Поўнамаштабную вайну я сустрэў на аператыўным аэрадроме на поўдні Украіны. А чацвёртай раніцы мне патэлефанавала мама, кажа: вайна. А я ёй кажу: «Ды не, кладзіся спаць!» А потым як бахнула!
Мы пабеглі да самалётаў, атрымалі каманду на вывад з-пад удара. Калі мы ўжо запусціліся, адзін з нашых самалётаў проста з’ехаў на суседнюю стаянку, выключыўся і перакрыў нам выезд. І мы не маглі праехаць. А ў гэты час іншая частка аэрадрома гарыць, там нешта трэшчыць, бахае, і туды таксама нельга ехаць. І вось мы сядзім у запушчаных самалётах, а вакол усё бахае.
Я, тады яшчэ лейтэнант, меў усяго адзін начны вылет, і тое лётаў па крузе. То-бок я здзейсніў самастойна толькі адну пасадку ноччу, і лётаў я вакол аэрадрома! У мяне не было досведу манеўраў, не было досведу ніякіх перагрузак. Але тады, ноччу, у пары з маім сябрам-службоўцам, таксама лейтэнантам, на малой вышыні мы ўляцелі з поўдня Украіны і схавалі самалёт у цэнтры Украіны на аэрадроме падскоку. Туды мы дабраліся дзесьці бліжэй да пятай раніцы, паліва ў нас тады заставалася літаральна «па вядры» ў кожнага. І толькі мы ўбачылі «кропку» — я адразу сеў. У мяне не было нават часу думаць, таму што паліва ўвогуле не заставалася!
Самалётаў на нашым аэрадроме было вельмі шмат. І мы разабраліся ў паветры самі. Проста адзін лётчык кажа: я пайду з такім-то курсам на такой-то вышыні, другі — з такім-то на такой-то. І так 30 самалётаў узляцелі ў неба над адным аэрадромам, усе на розных вышынях. І пры гэтым усе разабраліся паміж сабой, усе селі. Вядома, смешна было, калі хтосьці крычыць: «У мяне вядро (паліва) засталося, прапусці!» А другі яму кажа: «А ў мяне ўжо рухавік стаў, я падаю!»
Выконваць першую баявую задачу я паляцеў тым самым ранкам. Першыя дні мы ўвогуле не спалі. Мая першая місія была Херсон. Я даляцеў да Херсона, і адтуль мяне адгналі «петухі» (расійскія лётчыкі), здаецца, Су-30. Мой адыход адтуль прыкрыла пара лётчыкаў з Івана-Франкоўска, таму што па мне, як заўсёды, былі пускі (ракет). Калі я прыляцеў, у мяне дрыжалі рукі, таму што мяне ледзь не забілі. Уражанняў была процьма!
Некалькі дзён мы працавалі з аператыўнага аэрадрома, лёталі ўсюды: і на Кіеў, і на ўсход, і на поўдзень, былі паўсюль. І ў адзін з дзён нас усё ж змаглі раскрыць. Расіяне знайшлі, адкуль мы працуем, і накрылі нас «Калібрамі».
Я гэта добра памятаю, таму што якраз тады, а гэта быў чацвёрты ці пяты дзень [поўнамаштабнай] вайны, я ўпершыню за ўвесь час пайшоў памыцца ў душ.
Я толькі зняў форму, толькі адкрыў ваду — і пачуў выбух на стаянцы, гэта метраў 300 ад дома. Ну, я ў чым быў, пабег. Пакуль да сховішча дабег, ужо апрануўся. І праз хвілін дзесяць прыляцелі тры ракеты, на шчасце, яны нікуды не трапілі. Яны трапілі ў лётнае поле. Напэўна, хацелі ўдарыць па паласе, бо ракеты трапілі побач з паласой, але непасрэдна ў яе не трапілі. Пасля гэтага мы зноў атрымалі каманду на вывад з-пад удара і рассяродзіліся па розных аэрадромах.
Яшчэ 24–25 лютага частка нашых пайшла на Кіеў. Мы тады сабраліся на адным аэрадроме, абдымаліся, і частка з нас пайшла абараняць Кіеў, а астатнія — рассяродзіліся па іншых аэрадромах. Мы сустракалі ворага С-8 (неўпраўляльныя авіяцыйныя ракеты — рэд.). Жытомірская траса, напрыклад. Там, на жаль, 40-я брыгада панесла страты, калі спыняла калоны ворага менавіта неўпраўляльным бомбавым узбраеннем.
Мы выконвалі місіі зусім не для знішчальнікаў. Сустрэкаць калоны — гэта не зусім справа знішчальнікаў (гэтым займаюцца бамбардзіроўшчыкі — рэд.). Але ў нас былі сродкі, у нас былі магчымасці, і ў нас былі людзі, якія смела і з самаахвярнасцю ішлі на гэта. Усе цудоўна разумелі, што выхад на калонe ўжо праз тыдзень вайны — гэта адназначна смерць. Гэта яшчэ ў першы дзень так можна было адпрацаваць, у другі. Але хлопцы хадзілі ў такія місіі, таму што трэба было гэта рабіць. Трэба было абараняць Кіеў. І іх ахвяра, напэўна, стала тым самым апошнім цвіком, які мы забілі ў труну кіяўскага наступу Расіі. Мы іх спынілі (на падыходах да Кіева), а потым адтуль пагналі.
Так сфарміраваўся касцяк (украінскіх лётчыкаў). Так, гэта было зроблена коштам сур’ёзных цяжкіх ахвяр, але мы сфарміравалі цяпер такі касцяк дасведчаных пілотаў у авіяцыі, што нам толькі дай чым — і будзе вынік. Я думаю, F-16 даказалі, што мы можам гэта рабіць. Тое, што яны зрабілі за паўгода, думаю, ніводная краіна ў свеце так не змагла б.
«У кожнай СПА ёсць слабыя месцы. І мы, выкарыстоўваючы амерыканскае ўзбраенне і наш досвед, прыдумалі, як рабіць»
– Вы загаварылі пра заходнія знішчальнікі, давайце працягнем. У 2022 годзе Украіна пачала актыўна выкарыстоўваць заходняе ўзбраенне на савецкіх самалётах, у прыватнасці супрацьрадыёлакацыйныя ракеты HARM для барацьбы з расійскімі сістэмамі СПА або кіраваныя авіябомбы JDAM. Якім быў для вас гэты першы досвед?
– Вядома, у нас вочы гарэлі. Мы не ведалі, што гэта такое. Нам сказалі: вось ракета ляціць на 150 км і можна знішчыць ёю СПА. Ды вы што?! Я такое толькі ў кнігах бачыў. А тут табе даюць магчымасць гэта адчуць.
Па-першае, гэта нерэальны досвед, таму што ты ніколі гэтага не рабіў. Па-другое, гэта новае ўзбраенне. Былі розныя варыянты, як яго прыстасавалі, і цяпер гэта ўсё істотна адрозніваецца. Але вочы гарэлі.
Калі мне ўпершыню сказалі, што трэба будзе залезці на вялікую вышыню, каб скінуць JDAM, — я хрысціўся. Думаў: што мне цяпер на 10 тысяч лезці… Ды вы што, куды, гэта смерць. І так, першыя разы мы, як і яны, аж на 10 тысяч [метраў] падымаліся, каб закінуць такія бомбы.
Потым я паспрабаваў і зразумеў. У кожнай СПА ёсць свае слабыя месцы. Яны не могуць цябе засекчы ў пэўны момант. І мы, выкарыстоўваючы амерыканскае ўзбраенне і наш досвед, прыдумалі, як гэта рабіць. Паспрабавалі HARM, потым JDAM, потым у камбінацыі, і ў інтэрнэце пачала з’яўляцца процьма відэа, як «Панцыр» выбухнуў або «Бук», дзе бомбы пачалі прылятаць. І далей усё гэта маштабавалася, і цяпер вы штодня бачыце вынікі.
– Кожны вылет у раён лініі фронту вы, відавочна, падвяргаецеся вялікай рызыцы. Як часта па вас адбываюцца пускі з расійскіх самалётаў або сістэм СПА? Якія гэта адчуванні, калі вы разумееце, што за вамі ляціць ракета?
– Адрэналін — гэта наркатык. З часам ты настолькі прывыкаеш да гэтай небяспекі, што трохі пачынаеш ёю пагарджаць. І толькі пастаяннае напамінанне самому сабе «Не заігрывайся!» трымае цябе на плаву. Ты ведаеш, што там небяспечней, але гэта табе падабаецца.
Страшны першы палёт, другі, пяты, дзесяты. На адзінаццаты цябе ўжо не выцягнеш з кабіны. Цябе сабраты будуць цягнуць з крэсла дзесяццю чалавекамі, таму што і хтосьці іншы таксама хоча паляцець. А цябе ўжо не спыніць, ты ўжо не баішся.
Першыя 10 палётаў — гэта адаптыўны момант. А далей мы ўжо спаборнічаем. Прыходзіць задача: хто сёння паляціць кідаць бомбу, а хто, напрыклад, будзе пускаць HARM, каб знішчыць СПА. І мы змагаемся, хто на што пойдзе. У нас ёсць спецыяльны чэк-ліст, у якім мы запісваем, хто колькі на што сходзіў. У нас экіпажы спаборнічаюць, хто больш скіне бомбаў, хто «заб’е» больш тлустую мэту. Гэта крута, так фарміруецца калектыў. І ў нас сфарміравалася такая, скажам, ваенная сям’я, дзе ўсе заўсёды адзін за аднаго.
Пускі па табе заўсёды ёсць. Калі раней яны (расійскія вайскоўцы) адганялі нас за кошт С-400, то цяпер тактыка змянілася. Нас сустракаюць Су-30 і Су-35, яны першыя, хто спрабуе нас адгнаць. Калі ты ўсё ж такі адпрацаваў па мэце, то наступным іх крокам стане С-400 табе ў спіну. Яны заўсёды б’юць у спіну, заўсёды С-400 ляціць табе ў спіну — у 10 з 10 палётаў.
Часам працуюць некалькі пар «петухоў» (так украінскія лётчыкі на авіяцыйным слэнгу называюць расійскіх пілотаў — рэд.). Але ў пачатку вясны ў Запарожжы часам працавалі па тры пары, то-бок шэсць самалётаў на адзін сектар. Такое, напрыклад, было ў Камянскім, калі яны пайшлі ў наступ і задзейнічалі вельмі шмат «Букаў» (зэнітна-ракетных комплексаў — рэд.), і ў іх было вельмі шмат самалётаў, таму што максімальна стараліся не даваць нам падысці да іх. І яны так ляталі паўгода — і ў іх рэсурс скончыўся, бо вечна не палятаеш.
Прымечна, што яны (расіяне) ўзмацняюць свае войскі падчас нейкіх наступальных аперацый. Калі напрамак ім не вельмі цікавы, там вядзецца такое пасіўнае наступленне або нейкая абарона, можа, ад нашых контрдзеянняў, тады яны проста стаяць і дзяжураць, проста чакаюць. А вось калі вядзецца наступ, яны агрэсіўна, вельмі блізка падводзяць «Букі», і гэта адчувальна. І з куды больш блізкай дыстанцыі пачынаюцца па табе пускі. І іх «петухі» тады ўпэўненей сябе адчуваюць: калі раней яны даходзілі толькі да 100 км да ЛБЗ (лініі баявога сутыкнення — рэд.), то цяпер ужо даходзяць да 50 км.
Яны ўзмацняюць падраздзяленні, прылятаюць старыя такія загартаваныя дзядзькі з Сірыі. Гэта вельмі бачна па іх дзеяннях. Але мы таксама глядзім, адаптуемся.
Напрыклад, мы ведалі, як працуюць іх Су-57. У іх стаяла задача: каб прадаць Су-57, ім трэба было кагосьці з нас збіць. І гэта было вельмі добра відаць, калі прыйшла тройка Су-57, сталі над Данецкам.
Мы селі, падумалі, што яны робяць. Падлічылі, якія крэны, якія віражы, якія перагрузкі. Пачасалі трохі галаву і прыдумалі супрацьдзеянне. У іх не атрымалася выканаць сваю задачу, яны не ўзялі нікога з нас. І цяпер няма Су-57. Толькі час ад часу яны з’яўляюцца на поўначы, але ціха, як мышы. Задачу яны не выканалі. Самалёты не прадалі, не прарэкламаваліся. Досвед і супрацоўніцтва з сабратамі дапамаглі нам пазбегнуць гэтага суперпіяру на ўвесь свет, што Су-57 — суперкруты самалёт. Ні фіга ён не круты.
«Мы фільтруем прыблізна палову мэт. Калі праз F-16 заходзіла 20 «Шахедаў», то не больш за 10 атрымаецца на выхадзе»
– Ці ёсць для вас розніца: наладжвацца на палёт у тыле краіны, напрыклад, для адбіцця паветранай атакі праціўніка, або ж на палёт каля лініі фронту для нанясення ўдараў па наземных мэтах?
– Наземныя мэты прасцей. Табе патэлефанавалі, паставілі задачу, у цябе ёсць час для падрыхтоўкі. Табе кажуць, што трэба ляцець у Пакроўск, падтрымаць хлопцаў, знішчыць пераправу. Ты рыхтуешся маральна, прадумваеш план палёту, які маршрут будзеш выкарыстоўваць.
А калі ты па паветраных мэтах працуеш, то проста сядзіш, раздаецца званок, і праз 5 хвілін ты ўжо павінен націснуць кнопку запуску. Гэта, ведаеце, як у халодны душ з раніцы. Ты проста сядзеў або ноччу спаў, нікога не чапаў. Але паступае званок, што ляцяць «Шахеды», і трэба падымацца. І ўсё, праз 5 хвілін ты ўжо ў ангары, а праз 8 хвілін ты ўжо ў паветры. Якая падрыхтоўка? І ты такі: дзе я, якое надвор’е, дзе сядаць?
А калі ты да бомбаў рыхтуешся, ты паглядзеў надвор’е, выбраў, як будзеш ляцець, спакойна, няспешна, папіў кавы, пакурыў IQOS, сеў, паляцеў, выканаў задачу.
– Можаце распавесці падрабязней, як праходзяць вашы вылеты, калі на Украіну ляцяць расійскія ракеты або дроны?
– Звычайна авіяцыя з’яўляецца першай «сцяной». Мы «сустракаем» усіх. Мы фільтруем прыблізна палову мэт, што праходзяць праз нас. Калі праз F-16 заходзіла 20 «Шахедаў», то не больш за 10 атрымаецца на выхадзе. F-16 дакладна па іх адпрацоўваюць.
Далей іх ужо будуць сустракаць іншыя сродкі: мабільныя агнявыя групы, дроны-перахопнікі. А ўжо там, дзе самая крытычная інфраструктура, ваенныя аб’екты, іх будуць сустракаць зэнітна-ракетныя комплексы. Гэта могуць быць тыя ж брытанскія Raven, або тыя ж «Букі» з RIM-7 (амерыканскія ракеты, якія ўкраінскія вайскоўцы падладзілі пад савецкі ЗРК — рэд.), Gepard, зэнітныя ўстаноўкі. Яны звычайна прыкрываюць інфраструктуру.
– Наколькі важная роля МіГ-29 у супрацьпаветранай абароне Украіны?
– Умовы надвор’я восенню і зімой моцна пагаршаюць нашы магчымасці. У сувязі з тым, што тэхніка старая, мы выціскалі з яе цягам гэтых гадоў максімум, і цяпер ёй вельмі цяжка, асабліва ў такіх умовах. Плюс вораг выкарыстоўвае мноства падманак. Раней нам было трохі цяжка перахапіць звычайны «Шахед», але з часам мы навучыліся гэта рабіць, выкарыстоўваць і цеплавыя ракеты Р-73, і радыёкіраваныя Р-27, навучыліся і эканоміць боекамплект, і збіваць іх.
Аднак вораг пастаянна ўдасканальваецца, яны пачалі выкарыстоўваць іншыя матэрыялы. Наш прыцэл стаў горш іх бачыць. Далей яны пачалі камбінаваць тэхнікі, прымяняць розныя вышыні. Прычына, па якой яны гэта робяць: многія мэты авіяцыя не можа адпрацаваць праз прыцэл. Ён у нас доплераўскі, то-бок працуе па хуткасці: чым большая хуткасць мэты, тым ён надзейней.
Адпаведна, калі «Шахед» будзе ісці на звышнізкіх вышынях і на нармальнай хуткасці 200 км на гадзіну, самалёту Су-27 або МіГ-29 знайсці яго на вышыні 200 метраў пры такой хуткасці вельмі цяжка. Таму што доплер «хапае» ў прыцэл абсалютна ўсе перашкоды на зямлі. Але мы мадэрнізавалі тэхніку, у нас у пастаяннай гатоўнасці экіпажы, мы выконваем заданні абсалютна ў любы час сутак, абсалютна ў любыя ўмовы надвор’я.
Вось апошні ракетны абстрэл: экіпажы былі загадзя выведзены ў спецыяльныя раёны і чакалі мэты. Дзякуючы нашым хлопцам, многія мэты, «Шахеды» і ракеты, мы змаглі перахапіць яшчэ на падлёце. Але гэта такія выпадкі, калі разведка папярэдзіла, што сёння будзе 100%, мы падрыхтаваліся, мы змаглі.
Людзі з часам крыху пачалі нас абясцэньваць, але яны не разумеюць простага — вораг развіваецца. Тое, што нам было цяжка рабіць у 2022 годзе, мы навучыліся рабіць у 2023-м. Аднак яны (расійскія вайскоўцы) таксама не стаяць на месцы: сродкі і матэрыялы, якія яны выкарыстоўваюць, вельмі цяжкія для савецкай тэхнікі.
– Вы сказалі, што расійскія вайскоўцы пастаянна ўдасканальваюць сваё ўзбраенне, тыя ж дроны. Можаце распавесці, як вы супрацьстаіце гэтаму?
– Цяпер для нас сталі звычайнай мэтаю рэактыўныя «Шахеды». І ў нас ужо ёсць досвед перахопу не проста рэактыўнага «Шахеда», а кіраванага «Шахеда». То-бок гэта літаральна паветраны бой, калі ты з паляўнічага можаш у любую секунду ператварыцца ў ахвяру. Таму што яны выкарыстоўваюць спецыяльную сістэму, якая ўсталёўваецца ў хваставой частцы БПЛА і паведамляе аператару пра набліжэнне да яго перахопніка ззаду. З дыстанцыі менш за 10 км ён пачынае манеўраваць, а гэта і мне цяжка, таму што я павінен утрымліваць яго пастаянна ў прыцэле, не даваць яму выйсці з поля зроку прыцэла — інакш ён зірвецца, і давядзецца навядзенне рабіць яшчэ раз. А гэта расход паліва, часу.
Калі не ўкладуся ў час і ў паліва, не перахаплю яго, ён дзе-небудзь можа зваліцца, выбухнуць, загінуць людзі. Я яшчэ раз падкрэсліваю: мы робім сваю працу, але часам нам гэта сапраўды цяжка. Таму што яны развіваюцца, і развіваюцца хутчэй, чым мы мадэрнізуем нашы старыя варыянты ўзбраення.
«Калі ўзлятае F-16, ён дакладна адпрацуе мінімум 6–7 мэтаў. Калі МіГ-29 адпрацуе 2–3, я лічу гэта вельмі добрым вынікам»
— Можаце яшчэ распавесці пра заходнія самалёты, пра тыя ж F-16: чым яны лепшыя за савецкія?
— Калі браць замежныя самалёты, напрыклад F-16, то ў іх лепшая электроніка. Яны нават у такіх складаных умовах надвор’я, пра якія я казаў, спакойна адпрацоўваюць мэты на ўвесь боекамплект. Калі ў нас узлятае F-16, ён дакладна адпрацуе ўвесь боекамплект, мінімум 6–7 мэтаў. А калі МіГ-29 адпрацуе 2–3 мэты, я лічу гэта вельмі добрым вынікам, гэта проста зоркі сышліся на небе.
Цяпер, калі ты бачыш, што F-16 узлятае ў паветра, ты дакладна ведаеш, што група «Шахедаў» ляжа, таму што ён адпрацуе іх усе. А калі, уявіце, у нас будзе магчымасць уздымаць па 5–6 такіх экіпажаў? Мы маглі б іх усіх сустракаць каля Сум, яны нават да Прылук не даходзілі б, да Крывага Рога, да Херсона. Мы проста вызначым межы і зможам перанесці «кілзоны» крыху глыбей да іх.
Наша тэхніка старая. Калі параўноўваць, то F-16 і Mirage 2000 робяць самую вялікую працу як СПА. Таму што яны больш адаптыўныя і больш сучасныя.
– Як вы лічыце, доўга яшчэ МіГ-29, на якіх вы лётаеце, будуць у страі?
– У нас усё рухаецца паводле плана. Я яшчэ памятаю, што калі я быў курсантам ва ўніверсітэце, тагачасны камандуючы прадставіў план развіцця паветраных сіл. Мы рухаемся дакладна паводле плана, таму што там было прадугледжана атрымання F-16, жаданне атрымаць Mirage 2000 і затым перайсці на Gripen і Rafale. Украіна яшчэ ў 2014–2015 гадах заяўляла жаданне атрымаць гэтыя самалёты, і мы цяпер проста ідзём паводле гэтага плана. Адзінае, што сітуацыя трохі паскорыла гэты прагрэс. Так мы б іх атрымлівалі да 2030-га і ўводзілі б у парк доўга, але сітуацыя прымусіла нас адаптавацца хутчэй. І партнёры былі вымушаныя пайсці нам насустрач.
Нашы хлопцы, тэхнікі, заводы працуюць над паляпшэннем нашай тэхнікі. Мы трымаем наш парк МіГ-29 у жывым стане. І я лічу, прынамсі да 2030 года МіГ-29 будуць у страі.
– Якія змены ў арганізацыю працы аэрадромаў ва Украіне ўнесла поўнамаштабнае ўварванне Расіі?
– Мы цяпер не трымаем асабісты склад у адным месцы. Трымаць людзей у адным сховішчы можа быць крыху небяспечна, таму ў нас працуюць дзяжурныя экіпажы. Напрыклад, вызначана, што сёння працуе борт 1–2, лётчык А–Б, і, адпаведна, за кожным бортам ёсць група людзей, што яго абслугоўваюць. Тэхнікі, механікі. І на баявым дзяжурстве застаецца толькі змена. Астатнія рассяроджваюцца па тэрыторыі, каб пазбегнуць магчымых ахвяр падчас удара.
У нас пачалі будавацца сховішчы для самалётаў і персаналу. Да вайны я не бачыў столькі сховішчаў, як цяпер. Так, мы адстаём у параўнанні з Расіяй у гэтым плане, але паглядзіце на яе бюджэт, яе памеры. Адно сховішча — гэта як мінімум дзесятак мільёнаў, гэта нятанна. І гэта сховішча для самалётаў, не кажучы ўжо пра людзей. Не ўсё так проста, як здаецца. Усё гэта будуецца, але патрабуе часу, патрабуе людзей. Крытычна патрэбныя людзі, і авіяцыя мае патрэбу менавіта ў спецыялістах. Не проста ў людзях, якіх набралі на вуліцы і сказалі ім, што ты сёння будзеш паласу рамантаваць або самалёт. Авіяцыя — гэта афіцэры. Авіяцыя — гэта навучаныя людзі, гэта не проста салдат, які ўмее страляць.
Аэрадром — гэта адзін буйны арганізм. І каб узляцеў адзін самалёт, павінны папрацаваць дзве тысячы чалавек. І калі мы хочам, каб наша авіяцыя трымала планку і працягвала змагацца, мы павінны развівацца. У прынцыпе, цяпер гэта адбываецца. Паўтаруся: аэрадромы, сховішчы, тэхніка, навучанне. Мы сапраўды прагрэсуем, але гэта патрабуе занадта шмат часу.
– Кажучы пра матывацыю, ці змянілася для вас нешта ў параўнанні з 2022 годам? Як і ў чым вы знаходзіце ў сабе сілы і энергію?
– Я знаходжу сілы і энергію ў сваёй сям’і, у сваіх сабратах. Мая матывацыя — гэта любоў да маёй дзяржавы. Я пайшоў у армію добраахвотна, я хачу застацца тут да пенсіі, да самага канца. Я люблю гэтую справу, я больш нічога, апроч арміі, у прынцыпе, не люблю і не ўмею.
Я ў 22-м, 23-м, 24-м гадах біў сябе ў грудзі, што я хачу там быць. І я быў там з хлопцамі, працаваў і цяпер працую. Я ў маладога пакалення бачу такі запал, у іх такая іскра, што я проста думаю: як я магу з ім сёння не паспаборнічаць, хто паляціць на заданне? Я сябе за гэта не буду паважаць! Бо гэты хлопец адбірае ў мяне маю працу, якую я люблю. Гэты запал перарос у спаборніцтвы — вось і матывацыя. Таму што я гляджу на хлопца, і мне з ім трэба змагацца, хто цяпер рускага пойдзе забіваць.
Таксама мая матывацыя — гэта мая сям’я. Я хачу, каб яна спала спакойна, каб дома было светла і, самае галоўнае, каб сям’я не баялася. Гэта я баюся, калі я на працы, таму што я не побач з імі. Я разумею, што цяпер я палячу, зб’ю «Шахед», людзям дапамагу, кагосьці абараню. Гэта мая сям’я. Як я магу яе не абараняць? Гэта мая зямля, я вырас тут.
Так, я стаміўся фізічна, маральна, стаміўся ад страт, я жывы чалавек. Але я не магу сабе дазволіць здацца або апусціць рукі! Я буду біцца галавой і паўтараць людзям, што пакуль усё гэта не скончыцца, ніхто не павінен апускаць рукі, таму што ў нас няма такой магчымасці. Гаворка пра выжыванне цэлага народа, а не пра кагосьці асабіста. Кім я буду, калі пастаўлю свой народ, сваю сям’ю ніжэй за сябе?