«Лукашэнка выконвае свае абавязкі, не прыходзячы ў свядомасць»
- Тэлеграм-канал «Письма к дочери»
- 17.01.2026, 11:50
Асяроддзе дыктатара пачало пра нешта здагадвацца?
У чацвер некаторыя экстрэмісты звярнулі ўвагу, што ў той момант, калі старшыня «палаты» Ігар Сяргеенка Сяргеенка прымаў разам з мінаючым гарантам кадры, старшыня Сяргеенка навучаў сваіх падапечных «дэпутатаў» фінансавай граматнасці.
То бок літаральна ў тыя самыя хвіліны цалкам ідэнтычныя Сяргеенкі ў розных частках горада кожны займаўся сваімі ўласнымі дзяржаўнымі справамі.
Ну і я тут бачу чатыры магчымыя тлумачэнні. Па-першае — містычнае. То бок старшыня Сяргеенка адзін, але існуе ў двух асобах. Няма ніякіх двух Сяргеенкаў, а ёсць дзве яго неаддзельныя іпастасі.
Па-другое — канспіралагічнае. У старшыні Сяргеенкі ёсць дублёр, каб яму было лягчэй выконваць адказныя дзяржаўныя абавязкі.
Па-трэцяе — строга навуковае. У выніку збою мультысусвету адбыўся разрыў у тканіне рэчаіснасці, адбылося сумяшчэнне дзвюх сусветаў, і квантавыя двайнікі Сяргеенкаў супалі па фазе. Звычайная справа, няма пра што і гаварыць.
Ну, а чацвёртае тлумачэнне, зусім неверагоднае, палягае ў тым, што хтосьці хлусіць. Сяргеенка адзін і ніякай квантавай заблытанасцю ён не пакутуе. Затое некаторыя сведкі стабільнасці найбліжэйшага звяна пакутуюць на сіндром Пінокіё. То бок хлусіць любяць, але не ўмеюць.
Містычнае тлумачэнне мы з табой нават абмяркоўваць не будзем, бо гэта не па-хрысціянску. Каму мог спатрэбіцца дублёр аднаго пажылага старшыні, я не магу ўявіць нават пры самым смелым палёце маёй фантазіі.
Як чалавек навуковага складу розуму, я, вядома, схіляюся да трэцяга тлумачэння. Бо яно адкрывае перад сучаснай навукай бязмежныя перспектывы. Але калі б раптам адбылося зліццё сусветаў, дык за два дні мы, акрамя раздваення Сяргеенкаў, заўважылі б і іншыя прыродныя феномены.
І атрымліваецца, што, калі мы адкінулі немагчымае, чацвёртае тлумачэнне, якое засталося, і ёсць праўдай, якім бы неверагодным яно ні здавалася.
Карацей, хтосьці зманіў. І мы нават ведаем, хто канкрэтна. Бо сведкі стабільнасці самага блізкага звяна рэгулярна імітуюць свайму гаранту бурную дзейнасць. Ну, а што ім застаецца, калі ў гаранта ўжо нават імітаваць самастойна не атрымліваецца?
Таму імітаваць даводзіцца іншым. І чым далей, тым часцей. Нармальны, між іншым, феномен для развітай стабільнасці. Калі пасля доўгай і працяглай хваробы гарант выконвае свае абавязкі, не прыходзячы ў свядомасць.
І я хачу табе сказаць, што ў святле гэтых нанава адкрытых феноменаў словы сакратара Вольфовіча пра тое, што ён гатовы ўзяць на сябе клопаты пра стабільнасць, гучаць ужо трошкі трывожна.
Я маю на ўвазе — для мінаючага гаранта. Бо паводле запавету, які склаў мінаючы гарант, сакратар Вольфовіч можа ўзяць на сябе клопаты пра стабільнасць толькі ў выпадку гвалтоўнай смерці гаранта.
А калі ў гаранта гарантыі ўсё адно мінаюць, то пра ўласныя гарантыі трэба, вядома, паклапаціцца загадзя. Бо з гадамі стабільнасць у мінаючага гаранта стабільнейшай не становіцца.
Тэлеграм-канал «Письма к дочери»