Пуцін ідзе ўслед за расейскім караблём

• ЯЎГЕН ЧЫЧВАРКІН
• 5.08.2022, 16:30

У кіраўніка Крамля не так шмат часу ў запасе.

Адкрыліся крамы «Бярозка». Я чакаю картак, і тады ўсе пясочныя гадзіннікі можна перавярнуць і запасіцца папкорнам. Пуцін нічога іншага не бачыў, нічога іншага не разумее, бо яны ўсе там глыбокія «саўкі», яны ідуць па пракладзенай.

У іх крэатыву - нуль, волі - нуль. Яны проста бяруць старую кальку і спрабуюць яе запоўніць. Але яны ведаюць, што гэтая калька папярэдні рэжым пусціла з абрыву, таму Пуцін ужо некалькі разоў зняпраўджваў увядзенне картак.

Атрымліваецца, што, з аднаго боку, яны разумеюць, што гэта прывядзе да гібелі рэжыму, з другога - проста не ведаюць іншага шляху.

У іх моцныя фінансісты, але эканамісты - дзярмо. Фінансісты моцныя, каб бабкі па кішэнях хаваць, а моцных эканамістаў яны не жадаюць слухаць, бо тыя кажуць непрыемныя рэчы.

Таму Пуцін і сядзіць за шасціметровым сталом, а хлопцы насупраць не могуць яму нічога сказаць, але ў іх вачах чытаецца: мы сюды красці ішлі, а ты нас забіваць прымушаеш. Мы ішлі кішэні набіваць, гэтыя бамбаванні нам не патрэбныя. Мы жадаем і далей яхты, пальмы, а не вось гэта ўсё.

Яны не гавораць яму гэтага, бо баяцца. Так, іх больш, але ўсе баяцца, бо інакш красці не атрымаецца, калі цябе дыстанцуюць.

Нягледзячы на тое, што Крэмль не можа спыніцца ў сваёй агрэсіі цяпер, на думку прадпрымальніка, будучыня ўжо прадвызначаная.

Цар, генсак, вялікі князь ці княгіня, якія саступілі ў вайне, ідуць услед за расейскім караблём. Як толькі адводзяцца войскі, адразу пачнуць пытацца, за што загінулі нашы хлопчыкі.

Яны самі сябе загналі ў гэты склеп і выйсці з яго ўжо не могуць. А Украіна пачне сабе вяртаць усё новыя і новыя тэрыторыі. Яны збіваюць усё больш ракет, яны вельмі добрыя вайскоўцы, у іх святая мэта - абарона радзімы. Пад стрэльбу сталі і хлопчыкі, і дзяўчынкі, нават тыя, хто ўвогуле ніколі не ўставаў. Яны вельмi хутка вучацца.

І ў Пуціна не так шмат часу ў запасе. Пасля таго, што здарылася з пакараннем смерцю азоўцаў (а гэта было абсалютна жахлівае пакаранне смерцю на вачах ва ўсяго свету), што здарылася пасля бамбаванняў мірных гарадоў, гандлёвых цэнтраў, станцый, пасля разні, якую зладзілі ў Бучы і Ірпені, ніякай літасці нікому не будзе. Украіна будзе змагацца да канца.

Хто б ні быў там прэзідэнтам, калі ён скажа: спыняемся, - яго проста не паслухаюць. Яны абяруць сабе іншага атамана і пойдуць. Украінскае грамадства ўладкаванае па-іншаму, яны заменчаныя на перамогу, на тое, каб выкінуць расейскае войска да х***ў са сваёй зямлі.

Яўген Чычваркін, «Живой гвоздь»